সেন্দুৰীয়া আলিৰে বাট বুলি

সুন্দৰ আৰু সৃষ্টিৰ সন্ধানত ঘূৰি ফুৰোঁতে অংকুৰিত হয় মানৱতাৰ বীজ। এই মানৱতাৰ বীজপিছলৈ এজোপা বৰগছ হৈ মানুহক ছী দিয়ে, জীৱকুলক আশয় দিয়ে। এনে এগৰাকী মানৱদৰদীজীৱন জিজ্ঞাসাৰ সাধক আছিল চৈয়দ নিজামুল হক। ১৯৫৭ চনত গোলাঘাটত জন্ম লাভ কৰা এইমহান ব্যক্তিজনে পিছলৈ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে গুৱাহাটীলৈ আহে। গুৱাহাটীলৈ আহি তেখেতে কাহিলিপাৰাত থাকিবলৈ লয়। ১৯৯৭ চনতে প্ৰেছৰ কামতযাওঁতে মোৰ লগত চিনাকি হৈছিল মানুহজনৰ লগত। দুচকুত তীক্ষু দৃষ্টি আৰু বাক্‌ পটুতাই মোকআকৰ্ষিত কৰিছিল মানুহজনৰ প্রতি। মই তেতিয়া “সাপ্তাহিক নাগৰিক” কাকতত উপ-সম্পাদকহিচাপে কাম কৰিছিলোঁ। সময় পালে দুয়োজনে প্ৰেছৰ কাম আৰু বিভিন্ন বিষয়ৰ লিখা-মেলাৰ কথাপাতিছিলো। অতি যুক্তি আৰু বিজ্ঞান সন্মত দৃষ্টিৰে কামত হাত দিছিল মানুহজনে। সাধনা আৰুএকান্ত ধৈযাৰে এটা সাধাৰণ প্রেছ খুলি এদিন সদৌ অসম ক্ষুদ্ৰ ছপাশাল স্বত্বাধিকাৰী সন্থাৰপ্রতিষ্ঠাপক সম্পাদকৰ দায়িত্বও বহন কৰিছিল। সমাজ চিন্তাৰ বাহক আছিল তেখেত। ক’ৰনামহামাৰীৰ সময়ত পাৰ্যমানে মানুহক তেখেতে সহায় কৰিছিল। বেলতলাস্থ শংকৰদেৱ শিশুনিকেতনৰদুখীয়া ছাত্র বাবেও তেখেতে কিছু আৰ্থিক সাহাৰ্য আগবঢ়াইছিল। বি. এ. ডিগ্ৰীধাৰী এজন ব্যক্তিয়েএদিন প্ৰেছৰ জীৱিকাত সফলতা লাভ কৰাটোও অধ্যৱসায়ৰ নিদৰ্শন বুলি ক’ব পাৰি। কাহিলিপাৰাৰডি. পি. আইৰ ওচৰত থকা মানৱ কল্যাণ বিদ্যালয়ৰ পৰিচালনা সমিতিৰ লগতে হক ডাঙৰীয়াসৰ্বাংগীণভাৱে জড়িত আছিল। শিক্ষা আৰু সামাজিক চেতনাৰে দায়বদ্ধতা লৈ ছাত্ৰসমাজৰ বাবেপ্রকাশ কৰা ‘বিজ্ঞেয়’, ‘দাপোণ’ আৰু ‘দাপোণ পৰিপূৰিকা’ পুথিকেইখন তেখেতৰ জীৱনৰ অন্যতমঅৱদান। ৰাজ্যিক আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত তেখেতে সামাজিকভাৱে বঁটাও লাভ কৰিছে। জীৱনৰআবেলি নৌ পাওঁতে তেখেতৰ জীৱনলৈ আহিল সেই মাৰাত্মক দুৰাৰোগ্যটো। হঠাৎ বেলিটো হেৰাইগ’ল মেঘৰ আঁৰত। তথাপি আমি হক ডাঙৰীয়াৰ মহানতাক পাহৰিব নোৱাৰো। দুবছৰ প্রত্যাহ্থানহিচাপে জীৱন সাৱটি ২০২১ চনৰ ১৯ অক্টোবৰ তাৰিখত মানুহজন গ’লগৈ চিৰদিনৰ বাবে। দুইপুত্ৰ-কন্যা আৰু ভাৰ্যাক এৰি থৈ বেহেক্তলৈ গুচি গ’ল মানুহজন। তেখেতৰ আত্মাই চিৰশান্তি লাভকৰক। ৰঞ্জিত শৰ্মা,শিক্ষক শংকৰদেৱ বিদ্যা নিকেতন, বেলতলা।